De Rhodesian Ridgeback is een intelligente, stoere, zelfstandige, aanhankelijke hond. Arrogantie en waaksheid is ze niet vreemd, dit mag echter nooit doorslaan in agressie.

Een goede socialisatie bij de fokker is dan ook van essentieel belang. Daarnaast is regelmatige omgang met andere honden, mensen en dieren belangrijk voor een Ridgeback. De Ridgeback is zeer gehecht aan zijn baas en het gezin en zal deze in geval van nood dan meestal ook beschermen. Ze hebben een neusje voor dingen die niet pluis zijn, vertrouw daarop.

Een jonge Ridgeback kan de baasjes  soms tot wanhoop drijven met zijn/haar streken. Een fokker en een goede hondenschool kunnen je met raad en daad bijstaan, vraag hier gerust om als je het even niet meer weet, modder niet te lang door!

De Ridgeback is een relatief gezonde hond, toch zijn er enkele al dan niet “erfelijke” afwijkingen die (soms zelfs sporadisch) voor komen binnen het ras. De meeste fokkers doen hun uiterste best om ervoor te zorgen dat de nakomelingen gezond een mooie leeftijd behalen, helaas is niet alles voorspelbaar. Meld ziektes, afwijkingen, bijzonderheden daarom altijd bij de fokker. De gemiddelde leeftijdsverwachting van een Ridgeback is 10-12 jaar:

  • HD
  • ED
  • Spondylose in de rug
  • Dermoid Sinus
  • Allergieën
  • Schildklierproblemen
  • Kanker
  • Entropion
  • Ectropion
  • Degeneratieve Myelopathie (voor het gen SOD1 wat mede DM kan veroorzaken bestaat er een DNA test)

Rasstandaard van de Rhodesian Ridgeback.

F.C.I. Standaard No. 146./19.12.1989

Algemene verschijning

Een volwassen Rhodesian Ridgeback is een mooie, sterke, gespierde en actieve hond met een symmetrisch silhouet. De Rhodesian Ridgeback heeft een groot uithoudingsvermogen en is tot het behalen van een behoorlijke snelheid in staat. Hij is ook lenig en wendbaar, wat opvalt bij dit grote honderas.

Bijzonderheden

Dit honderas dankt zijn naam aan zijn ridge. De ridge of “pronk”, is een streep haren die zich op de rug bevindt, die tegen de groeirichting van de vacht gaat. De ridge begint direct achter de schouders en loopt door tot ter hoogte van de heupen. De ridge dient twee identieke kronen te hebben, die recht tegenover elkaar geplaatst horen te zijn. De kronen mogen zich niet lager bevinden dan eenderde van de ridge, gerekend vanaf het begin van de ridge. Vijf centimeter is een goed gemiddelde voor de breedte van de ridge, gemeten direct achter de kronen.

Temperament.

Waardig, intelligent en gereserveerd tegenover vreemden, maar toont zonder aanleiding geen agressie of verlegenheid.

Het Hoofd.

Het hoofd moet tamelijk lang, de schedel vlak en vrij breed tussen de oren, en moet in rust zonder rimpels zijn. De stop moet vrij duidelijk zijn. De neus zwart of bruin, in verhouding bij de kleur van de vacht. De snuit is lang, diep en krachtig met stevige kaken. De lippen dienen goed gevormd te zijn en goed om de kaken te sluiten.

De Ogen

De ogen dienen op matige afstand van elkaar te staan en rond, helder en glanzend te zijn en moeten de Rhodesian Ridgeback een intelligente uitdrukking geven. De kleur van de ogen dient te harmoniëren met de vacht. Zo behoren bij een zwarte neus donkere ogen en bij een bruine of leverkleurige neus amberkleurige ogen.

De Oren

De oren dienen tamelijk hoog aangezet te zijn, middelmatig van grootte en vrij breed bij de basis, geleidelijk uitlopend tot een ronde punt. De oren dienen dicht tegen het hoofd gedragen te worden.

De Bek

Sterke kaken met een perfect en compleet schaargebit. De tanden dienen goed ontwikkeld te zijn, vooral de hoektanden.

De Nek

De nek moet vrij lang zijn, sterk en mag geen keelhuid vertonen.

De Voorhand

De schouders moeten hellend, droog en gespierd zijn. De voorbenen dienen recht, sterk en goed ontwikkeld te zijn met vrij zware botten. De ellebogen dienen tegen het lichaam gehouden te worden.

Het Lichaam

De borst mag niet te breed zijn maar wel diep en ruim. De ribben dienen middelmatig rond te zijn maar nooit rond als een hoepel. De rug is krachtig, de lendenen sterk, gespierd en licht gebogen.

De Achterhand

De bespiering dient droog te zijn met een goede definitie. De achterhand dient goede hoekingen te vertonen en de spronggewrichten dienen laag geplaatst te zijn.

De voeten

De voeten dienen compact te zijn met goed gebogen en aaneengesloten tenen. De voetzoolkussens dienen elastisch te zijn met beschermend haar tussen de tenen en voetzolen. De Rhodesian Ridgeback behoort de zogenaamde “katvoeten” te hebben.

De staart

De staart dient sterk en breed bij de aanzet te zijn, geleidelijk aflopend naar de punt. De staart dient noch te hoog noch te laag aangezet te zijn en moet vrij van grofheden zijn en dient met een lichte welving gedragen te worden. Nooit gekruld.

Beweging

Recht voorwaarts, vrij en actief.

De Vacht

De vacht dient kort, dicht en glanzend van aanzien te zijn. De vacht mag nooit wollig of zijdeachtig zijn.

De Kleur

De Rhodesian Ridgeback dient een kleur te hebben van licht- tot roodtarwe. Een beetje wit op de borst en tenen is toegestaan maar overmatig wit op de buik, borst en boven de voeten is niet wenselijk. Het masker en de oren mogen donkerder zijn dan de rest van de vacht.

De Grootte

Een volwassen Rhodesian Ridgeback moet een mooie rijzige hond zijn. De schofthoogte van de reu moet tussen de 63 en 69 cm. zijn. De schofthoogte van de teef moet tussen de 61 en 66 cm. zijn.

Fouten

Ieder verschil of afwijking van de voornoemde punten in de rasstandaard, dient gezien te worden als een fout en dient dan ook naar gelang de afwijking beoordeeld te worden.

OPMERKING: De reuen dienen twee testikels te hebben die volledig in het scrotum moeten zijn ingedaald.


CORRECTE RIDGES – INCORRECTE RIDGES

CORRECT

NIET-CORRECT


 

Het ontstaan en de betekenis van de Dermoïd Sinus

De Rhodesian Ridgeback is een nieuw hondenras waarvan de oorsprong teruggaat naar het einde van de 19° eeuw; het is ontstaan uit een kruising van de inheemse hottentothond met verschillende Europese rassen meegebracht door de eerste kolonisten in de Kaapkolonie.

De standaard van het ras werd opgesteld bij de oprichting van de Rhodesian Ridgeback Club van Bulawayo in 1922. Het voornaamste kenmerk van het ras is, zoals de naam het zegt – een streep op de rug, gevormd in de vacht volgens de centrale lijn van de rug van de hond. De streep wordt gevormd door haar dat in de tegenovergestelde richting groeit van de rest van de vacht.

De fokkers van Ridgebacks kennen goed de afwijking die in het ras voorkomt, de Ridgeback ‘cyste’ of met de wetenschappelijke term de dermoid sinus (dermoid – wat voortkomt van de huid, Sinus – een holte of kanaal.

Dermoid sinussen zijn vernauwingen lijkend op kanaaltjes, zij worden veroorzaakt door een defect van de huid. Zij beginnen aan het huidoppervlak en dringen verder door tot in de spieren en soms tot in het ruggenmerg. Zij bevinden zich op de centrale lijn van de nek en het kruis, d.i. vooraan of achteraan het gedeelte dat ingenomen wordt door de ridge (fig.1).

Fig. 1: met x aangeduide gebieden duiden de plaats aan waar de dermoid sinus zich kan ontwikkelen.

Dit is de enige erfelijke afwijking die in het ras regelmatig voorkomt. (erfelijk betekent dat deze fout al voor de geboorte gevormd werd). Wanneer we het bekijken als een afwijking bij de hondenfamilie in haar geheel, kunnen we zeggen dat deze zelden voorkomt bij andere rassen dan de Ridgeback of de kruisingen daarvan. Het moet dus wel degelijk een erfelijke afwijking zijn die wijd verspreid is in de “bloedlijnen” van het ras, een gevolg van het aanvankelijk selectief fokken met de oorspronkelijke stam waarvan de huidige Ridgebacks afstammen. Het gevolg van deze afwijking op het ras kennen we niet, het aantal door dermoid sinus aangetaste pups in een nest zijn onvoldoende geregistreerd om er statistische gegevens van te kunnen hebben. Eigenlijk wordt het bestaan van pups met dermoid sinus in een nest van een fokker wat verzwegen, de meeste fokkers aanzien het een beetje als een schandvlek voor de teven en reuen wiens kroost een dermoid sinus vertoont.

Op dit punt kan ik zeggen dat met de huidige situatie van fokken met uitstekende reuen en teven, geen enkele fokker zonder een testprogramma de zekerheid heeft dat zijn “bloedlijn” vrij is van de erfelijke dermoid sinus.( de erfelijke aspecten van de dermoid sinus worden in het tweede deel van dit artikel besproken). Iedere gekochte Ridgeback is dus potentiële drager van dit euvel.

De vormingvan de dermoid sinus

Om te kunnen begrijpen hoe de dermoid sinus gevormd wordt, moeten we enig idee hebben hoe het embryo zich ontwikkelt vanaf een bevrucht eicel in de baarmoeder van de teef. De dermoid sinus is een erfelijke afwijking ontstaan uit een defect in de ontwikkeling van het embryo van de pup.

Een bevrucht ei resulterend uit een geslaagde dekking is een enkele enkelvoudige cel. Vanaf deze cel wordt in 63 dagen een pup gevormd bestaande uit miljoenen speciale cellen die de organen en weefsels vormen.

Fig. 2: vroeg stadium van celsplitsing

A : enkelvoudige cel van bevrucht ei
B : stadium van 2 cellen
C : stadium van 4 cellen
D : stadium van 8 cellen
E : massa van talrijke cellen, vele celdelingen later

Dit proces gebeurt door de snelle aangroei van het aantal cellen door celdeling. Het bevruchte ei (een enkelvoudige cel) verdeelt zich in 2 cellen en achtereenvolgens wordt telkens het celaantal verdubbeld zodat het aantal vlug verhoogt. In de tien op elkaar volgende delingen worden 1042 cellen geproduceerd, dit betekent dus dat het totale aantal cellen snel aanzienlijk wordt.

Het volgende stadium is de ordening van de celmassa die geproduceerd wordt om een pup te vormen. Dit ordeningsproces, gedurende de eerste drie weken van de dracht, noemt men embryonale ontwikkeling. Wanneer het embryo volledig ontwikkeld is, ontstaat er een echte miniatuurpup en wordt hij foetus genoemd. Tijdens de volgende zes weken van de dracht gaat de foetus verder groeien tot hij de normale geboorteafmetingen krijgt. Dermoid sinus ontstaat door een afwijking in de ontwikkeling van het embryo. De celdeling doet een sferische celmassa ontstaan. De buitenste laag van deze cellen wordt eventueel de huid van de pup. Een ander lichaamsdeel ontwikkelt zich ook uit de buitenste cellaag. Dit zijn de hersenen en het ruggenmerg dat van het hoofd tot het einde van de staart loopt. Het probleem is nu – hoe ontstaan uit die buitenste cellaag dan de hersenen en het ruggenmerg?

Dit gebeurt door de vorming van een lange gleuf over het halve oppervlak van de sferische celmassa. De gleuf wordt dieper en de buitenste einden sluiten zich zodat er een structuur ontstaat gelijkend op een kanaaltje. Deze “kanaalstructuur” die later hersenen en ruggenmerg wordt, zakt dieper onder de bovenlaag en raakt ervan los. Dit proces wordt afgebeeld op fig. 3

Fig. 3: schematische voorstelling van hersenen en ruggenmerg

Gleufvorming aan oppervlak van celmassa van boven gezien Doorsnede door x-y toont naar binnen-vouwen van buitenste cellaag Gleuf zakt dieper

Sluiten van hoeken over de gleuf Gesloten Scheiding van buitenlaag (huid) van buisstructuur (ruggenmerg)

Dermoid sinussen ontstaan wanneer kleine delen van de hechting tussen de buitenste cellaag (de huid) en de buisstructuur (wat later hersenen en ruggenmerg worden) overblijven.

Deze afwijking in de scheiding van embryonale weefsels vind je bij de pup terug als een kanaalachtige hechting die vertrekkend van de huid op de middenlijn van de rug naar dieper gelegen weefsels gaat, soms tot aan het ruggenmerg.

De diepte van het “kanaal” in deze huidafwijking vormt het criterium voor de verdeling in 4 types van de dermoid sinus zoals op fig 4.

Doorsnede van de nek van de hond Types dermoid sinus

Type 1: gaat onder het huidoppervlak in het vet dat over de nekspieren ligt

Type 2: gaat door de nekspieren

Type 3: gaat tot de supraspinale gewrichtsbanden die over de wervels liggen

Type 4: gaat tot het ruggenmerg tussen de wervels door

Het belang van de dermoid sinus

De nadelige gevolgen van een dermoid sinus beperken zich niet alleen tot de zichtbare anatomische afwijking bij de getroffen honden, ook verwikkelingen kunnen optreden als gevolg van een infectie door bacteriën in deze dermoid sinus. Dit smalle huidkanaal dat van het huidoppervlak naar beneden gaat bezit ook alle normale huidstructuren, belangrijk zijn hier: haar, zweet en vetklieren.

De smalle centrale holte in de dermoid sinus geraakt met de tijd gevuld met haar, huidsmeer en huidschilfers. Dit is een ideale omgeving waar bacteriën, normaal altijd aanwezig op de huid, naar hartelust kunnen broeden. Zij geraken binnen langs de smalle opening waar de dermoid sinus aan de huid vasthangt.

De opgehoopte huidafscheiding ondergaat een rottingsproces, de huidbarrière van de sinuswand breekt af en bacteriën tasten de weefsels diep onder het huidoppervlak aan. Hierdoor ontstaan dan abcessen die dikwijls openbarsten en uitlopen zoals een chronisch etterende wonde.

Dergelijke complicaties vergen dikwijls een chirurgische en medische behandeling en in sommige gevallen reageert een geïnfecteerde sinus niet altijd op de behandeling.

Wanneer bij de hond een dermoid sinus vastgesteld wordt nog voor hij geïnfecteerd geraakt, kan hij door een ingreep gemakkelijk verwijderd worden en treden er praktisch geen verdere complicaties meer op. In de meeste gevallen echter weten de hondeneigenaars niet dat er sinus is en dan treedt infectie dikwijls op. Bijgevolg moeten de eigenaars behandeling door dierenarts bekomen om deze droevige complicaties te vermijden. Dit kan de eigenaar of de fokker geld kosten wanneer uitkomt dat een hond met verborgen gebreken verkocht werd.

Diagnose van de dermoid sinus

Bij de pup kan men een sinus op de volgende manier ontdekken: neem de huid vast in een lange platte plooi langs de bovenste middellijn in de streek waar dermoid sinussen voorkomen (d.i. voor en achter de ridge). Trek de huid naar boven met een hand, neem tussen duim en wijsvinger van de andere hand de huid vast en schuif naar achter en naar voor, de gevonden sinus voelt aan als een koordje tussen twee huidlagen (fig. 5).

Controleren op de aanwezigheid van een sinus door de overlangse huidplooi tussen duim en wijsvinger te laten glijden.

Door de huidplooi naar boven te trekken worden de weefsels uitgerekt en wordt de dermoid sinus strak gespannen tussen de hechting in de bovenste middellijn en de hechting in de onderste spieren.

Een kleine porie als een opening in de huid waaruit wat haar komt kijken is dan gewoonlijk te zien. Dit is de opening van de dermoid sinus aan het huidoppervlak. Hoe ouder de pup, hoe dikker de sinus is en hoe beter men die kan herkennen.

Men moet er zich wel van bewust zijn dat een dermoid sinus niet altijd zo gemakkelijk te erkennen is als het eruit ziet in de beschrijving. Als men hem niet vindt, kan hij jaren slapen tot hij begint te infecteren. In geval van twijfel, raadpleeg liever een dierenarts.